در سال ۱۳۴۸، شرکت ایرانباریـت عملیات اکتشاف و پیجویی سنگآهن را در منطقهای در جنوبغرب شهرستان سیرجان (استان کرمان) آغاز کرد. پس از آن، شرکت ایروسرویس در محدودهای به وسعت ۴۵ هزار کیلومتر مربع، در فاصله بین آباده فارس تا جازموریان، برداشتهای ژئوفیزیک هوایی (مگنتومتری) را انجام داد و آنومالیهای متعددی را که دارای پتانسیل بالای سنگآهن بودند، مشخص کرد.
در پی این مطالعات ژئوفیزیک هوایی و با همکاری مؤسسه زمینشناسی یوگسلاوی، طی ماههای مارس تا ژوئن سال ۱۹۷۵، در محدودهای به وسعت ۷۴ کیلومترمربع، برداشتهای ژئوفیزیک زمینی شامل مغناطیسسنجی و گرانیسنجی صورت گرفت. نتیجه این مطالعات، شناسایی شش آنومالی سنگآهن در منطقه گلگهر و در مجاورت یکدیگر با مجموع ذخیرهای معادل یکمیلیارد و ۱۰۰ میلیون تن بود.
بر اساس اکتشافات انجامشده، آنومالی شماره ۳ یکی از بزرگترین ذخایر سنگآهن را در میان این شش آنومالی داراست. طبق مطالعات تفصیلی انجامشده در این آنومالی، از سال ۱۳۵۴ تا پایان سال ۱۴۰۲، تعداد ۳۳۱ حلقه چاه اکتشافی با مجموع متراژ ۱۰۱ هزار متر حفاری و تکمیل شده است.
در سال ۱۳۸۶، شرکت مهندسی کوشا معدن با مشارکت شرکت WGM از کانادا و SRK از انگلستان، مطالعات و طراحی اولیه بخش روباز معدن را انجام دادند. مطابق آخرین مطالعات زمینشناسی و تخمین ذخیره انجامشده بر روی توده معدنی شماره ۳، معدن مذکور (شرکت معدنی و صنعتی گهرزمین) دارای ذخیره زمینشناسی حدود ۶۵۰ میلیون تن سنگآهن با عیار مناسب است.
براساس مطالعات و بهینهسازیهای شرکت مهندسی کوشا معدن در سال ۱۴۰۰، استخراج حدود ۶۲۰ میلیون تن ماده معدنی از توده شماره ۳ با نسبت باطلهبرداری تقریبی ۸ به ۱ امکانپذیر خواهد بود.
